Dag Barbara

“Maar Prem dat kan echt niet, je hebt echt een eindredacteur nodig, iemand die hier in Hilversum met mij en anderen praat en die niet zo radicaal is als jij”. “Sorry Frans, ik ben eindredacteur van Premtime of niet. Ik ga niet met iemand werken die niet snapt wat ik wil maken. Het is een personality show, geen slaperig radio 1 programma. Anders blijf ik lekker bij BNR” . Zo gingen in juli 2010 ongeveer de gesprekken met mijn baas Frans Jennekens bij de (toenmalige) NPS. Hij had me (zoals gewoonlijk) gemanipuleerd waardoor ik had ingestemd met overstappen van mijn geliefde BNRNieuwsradio naar Radio1 waar ik Premtime zou maken. Frans werd wanhopig, hij zag me al als een halve dictator die alle overlegstructuren kapot zou maken. Voor Premtime TV was hij de hilversumse diplomaat die mij uit de wind hield en hij wilde voor mijn radioprogramma ook zo iemand. Alle kandidaten wees ik af. Maar slimme Frans is niet voor één gat te vangen. Eind juli kwam hij ineens met Barbara van der Klis op de proppen. Ze was ooit redacteur bij Premtime TV. Net als ik meester in de rechten. Ik was al meteen weg van haar. Een moordwijf. Toen zij en Frans een keer slaande ruzie hadden had ik hun beiden gekalmeerd en toen Frans en ik een keer slaande ruzie hadden, heeft zij ons beiden gekalmeerd. Ze is eerlijk, direct, maar ook diplomaat. In 1 minuut waren we eruit. Barbara werd eindredacteur. Frans blij, Laurens Borst (net coördinator radio1) blij, ik blij. Maar was Barbara wel blij? Al gauw bleek dat ze de perfecte persoon was. Tegen mij keihard de waarheid zeggen, diplomaat tegen anderen. Toen er moeilijke personele beslissingen moesten worden genomen, moest ze over haar moeder Theresaschap heen stappen en de manager zijn. Het was zwaar voor haar, maar ze deed het. Uren hebben we met elkaar in de auto gezeten, stad en land afreizend. Ze moest mijn Hindipop met Asha Bhosle en Kishore Kumar ondergaan, waardoor ze langzamerhand van die liedjes is gaan houden. Constant discussieerden we; over het programma, onderwerpen, richting. Als redacteuren vermoeid afhaakten omdat we bij de PGB discussie Socrates, Kant, Marx en Reagan erbij haalde, gingen wij nog even door. Bruin 1 niet gepast? We maken er een uitzending van. Commentaar op Prem zijn Nederlands, we maken er een uitzending van. Mensen boos op Prem om zijn uitspraken over de doodstraf, Barbara sprong in de bres. Redactie boos om onderwerp uitkeringstrekkers moeten uit solidariteit verhuizen, Barbara legt uren uit dat Premtime om de vrijheid van denken gaat. Prem PVVer? Prem SPer, Prem VVDer? Prem PVDAer? Barbara zegt; “Prem Denker”. Ze is jonger dan ik maar we delen een recalcitrante tienergeest. Uren kunnen we klagen over hoe we onderdrukt worden door onze levenspartner, maar we blijven beiden uit volle overtuiging en liefde bij ze. Barbie, zoals ik haar liefkozend noem, was mijn ideale eindredacteur. Maar, de wereld draait door, mensen moeten groeien, nieuwe uitdagingen aangaan. Powned heeft het moeilijk. De organisatie heeft behoefte aan een kundige manager die hun helpt om beter te worden. Ik heb Barbara daarom afgestaan aan hen. Zij hebben haar nu harder nodig dan ik. De baby Premtime radio is nu volwassen geworden en we kunnen mamma Barbara missen. Frans, Hans, Momo, Rien, Fatima en ik zullen verder gaan zonder Barbara. Moeilijk zal het niet zijn, wel eenzaam. Ik weet niet van de rest, maar ik zal haar ontzettend missen. Vanaf september 2010 was ze dagelijks in mijn leven, een aangenaam mens. Vanaf 1 februari 2012 niet meer. Natuurlijk hebben we het vast voornemen om elkaar te blijven zien, maar ze heeft Brenda, Dante, Indy en nu Powned. Dat zal al haar aandacht en energie vergen. Grappig, op 1 februari stopt onze Friese radiogodenzoon Jeroen Schaaphok. Haar protegé. Ze nam hem aan als stagiaire. Hij kwam zag en overwon en heeft na zijn stage 2 maanden als betaalde kracht gewerkt. Hij gaat zich nu concentreren op het afmaken van zijn school. Daarna een HBO opleiding doen en hopelijk verder in de massamedia. Een talent.

Zonder Barbara was Premtime radio nooit zo succesvol geworden, ik ben haar zeer dankbaar. Ik weet dat ze het heel ver zal schoppen. Het leven heeft mij geleerd dat in ieder verlies een winst zit. Ieder nadeel heeft een voordeel, iedere medaille heeft 2 zijdes. Ik kijk uit naar de dag dat Barbara als grote baas van een massamedium de aan lager wal geraakte Prem Radhakishun in een programma van Jeroen Schaaphok weer op de been helpt. Dat is de dag waarop ik zal weten waar de winst van Barbara haar vertrek bij Premtime in zat.

“Phir milne ke liye lok juda hota hai” (uit Ache Bache Nahin Rote Hain, Film Ishk Ishk Ishk, Kishore Kumar) Om elkaar weer te ontmoeten gaan mensen uit elkaar.

Dag Barbara, dank je wel voor alles, het ga je geweldig.

Prem Radhakishun